 |
||||
 |
strona główna | forum | kontakt |  |
 |
||||
Historia Kung-Fu
Cała nauka i kultura Azji w pewnym okresie ogniskowała przede wszystkim w Indiach i Chinach, znana też była Okinawa i Japonia. Niektóre rodzaje sztuk walki mogły zapewne powstać bezpośrednio w Chinach, ale nie można tu pominąć oczywiście Indii, Malajów, Tajwanu, Japonii, Mongolii, Korei.
Dane historyczne są niejasne, zagmatwane. Aż do XII - XIV wieku prawie wyłącznie trzeba było polegać na przekazach ustnych, odpowiednio ubarwionych i interpretowanych często według ówczesnych i aktualnych potrzeb. Źródła te są tak niepewne, że w ogóle można by zwątpić w realność i wiarygodność przekazywanych przez nie informacji, gdyby nie fakt istnienia niektórych sztuk walki - sztuk tak trudnych, że nie mogły być dziełem jednego pokolenia. Niejaki Kwok Yee już w I w.n.e. miał być twórcą systemu zwanego "sztuką długiej ręki", o którym nie wiadomo niestety nic bliższego. Hua T`o - twórca systemu ćwiczeń zdrowotnych zwanego "Dokazywaniem Pięciu Zwierząt". Nazwa ta odnosi się do tradycji mówiącej, iż Hua T`o był inspirowany obserwacją zachowań tygrysa, jelenia, niedźwiedzia, małpy i ptaka.
Niezwykle ważną postacią dla historii sztuk walk jest Bodhidharma. Ten buddyjski mnich był Hindusem. Bodhidharma przybył z Indii do Chin, tam po licznych przygodach osiadł w klasztorze na górze Shaolin w prowincji Honan. Bodhidharma wprowadził do klasztoru ćwiczenia fizyczne mające na celu poprawienie zdrowia nadmiernie umartwiających się mnichów. Z czasem ćwiczenia te stały się elementem reguły klasztornej. Nazwano je "Shih Pa Lo Han Sho", czyli "Osiemnaście rąk Lo-Han". Dla jednych ćwiczących były jedynie dynamiczną formą jogi, dla innych stały się już prawdziwą techniką walki. Bodhidharma położył podwaliny pod sztukę walki nazwaną "Shaolin-ssu-kempo" (sztuka walki z Shaolin). Aż do śmierci Bodhidharma zyskiwał zwolenników swej techniki, którą stworzył w celu konserwacji zdrowia z jednej strony i osiagnięcia jedności ciała i ducha z drugiej. Mnisi z klasztoru Shaolin słynęli z mistrzowskiego opanowania systemu walki wręcz. W klasztorze do dziś znajdują się malowidła upamiętniające pobyt Bodhidharmy i sale ćwiczeń z wyciśniętymi w twardej posadzce zagłębieniami po nogach ćwiczących. Specjalizowano się również w walce kijami i pałką.
Style Kung-Fu dzielą się generalnie na wewnętrzne i zewnętrzne.
Style zewnętrzne Kung-Fu czyli Wei Chia są prawdziwymi szkołami walki wręcz a o jakości stylu świadczy jego skuteczność w pokonywaniu przeciwnika. Zasadnicze elementy polegają na zdobyciu pełnej kontroli nad ciałem, wyrabianiu refleksu, zręczności, szybkości, siły mięśni.
Do stylów zewnętrznych zaliczamy (najważniejsze): Hun Gar, Wing Tsun, Wing Chun, Boks Modliszki, Boks Bociana, Szpony Orła, Sztuka Labirynty, Styl Pijanego Człowieka, Małpa, Smok, Styl Żurawia, Niedźwiedzia, Węża, Czapli.
Style wewnętrzne Kung-Fu czyli Nei Chia są okryte mgłą sekretów i tajemnic.
Do najbardziej znanych należą: Hsing-I, Pakua, Tai Chi Chuan.
Maro & Xander Cage © 2003-2010
Wszystkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie i rozpowszechnianie tylko za zgodą autorów.